Milieumissionaris

Ik dacht dat mijn vermogen tot ergernis met de leeftijd zou afnemen. Het tegendeel blijkt waar te zijn. Hoe ouder ik word, hoe meer adrenaline ik produceer. Hoe grijzer, hoe gallischer. Als ik word geconfronteerd met hoogmoed, onrechtvaardigheid en vooral domheid, komt de stoom me uit de oren. Nu ik eraan denk, oren zijn als ergernis: ook zij worden met de jaren groter.

Achter het stuur van mijn wagen pleeg ik me al behoorlijk druk te maken over de alomtegenwoordige onhoffelijkheid, het kinderachtige machogedrag en het domme egoïsme die tal van mijn medebestuurders sieren. Maar gezeten op een fiets kan mijn irritatie ongekende hoogten bereiken.

Mijn bloed kookt als ik aan de kant van het autovrije jaagpad blikjes sportdrank of verpakkingen zie liggen. Niet voor niets ben ik in een ver verleden bioloog geweest. Wie aan de natuur raakt, raakt aan mij. En moeten fietsers per definitie niet natuurliefhebbers zijn? Waarom gooien ze dan bermen en graskanten vol met hun troep? ‘Ik fiets proper’ is een pleonasme. Of zou het toch moeten zijn. Wie fietst, gaat in de natuur baden, maakt er haast deel van uit. Als een fietser al niet milieubewust is, wie dan wel?

Toch stel ik bij fietsers geregeld milieuwandaden vast waarvan mijn weinig nog overblijvende haren overeind gaan staan. In Hollebeke staat nabij knooppunt 47 een bankje waarop ik bij een fietstocht graag mijn boterhammetjes met omelet tot mij neem. Op een dag kwam er een collega-fietser naast mij zitten om ook zijn inwendige mens te versterken. Hij zag eruit als iemand wiens gemiddelde vijf kilometer per uur hoger ligt dan het mijne. Bij hem dan ook geen boterhammetjes met omelet, maar vooreerst een Megabar van Performance, gevolgd door een Crispy-reep. Woudvruchtensmaak, ik zie het nog voor me. De man plette de verpakkingen in zijn vuist tot een prop en mikte die over het jaagpad de berm in.

Mijn hartslag ging meteen met dertig slagen de hoogte in en mijn maag sloeg dicht. Ik ben geen held en begon de man dan ook niet te bedreigen met lichamelijk geweld zo hij zijn prop niet uit de berm plukte. Mijn wapen zit in mijn mond en wordt tong genoemd.

“Wat zou je ervan denken moest iemand uw tuin volgooien met proppen plastiek?”, zei ik, met mijn kin wijzend naar de overkant. “Hier woont toch niemand?”, antwoordde hij. “En bovendien, ik woon op een appartement.” Die zat.

“Weet je hoe lang het duurt voor dat plastiek is verteerd?”, zei ik. “Volgend jaar is dat weg”, zei hij. “Of is het weggewaaid.” Hij is niet alleen lomp maar dom op de koop toe, dacht ik.

Het is in zo’n omstandigheden goed dat ik geen bazooka of handgranaat of een ander redelijk intimiderend argument in mijn nabijheid heb waarmee ik mijn punt kan maken. Ik besliste er maar weer een bijbels verhaal van te maken en dus Jezus-gewijs het goede voorbeeld te geven. Ik kwam overeind, stapte naar de overkant en stopte ostentatief zijn prop in mijn achterzakje.

“Ik vind er wel ergens een vuilnisbak voor”, zei ik en maakte me uit de voeten. Want te oordelen aan zijn mimiek begon mijn gedrag als milieumissionaris hem duchtig op de zenuwen te werken. Toen ik vertrok dacht ik eraan hem nog iets venijnigs toe te roepen. Maar net op tijd besefte ik dat zijn gemiddelde minstens vijf kilometer per uur hoger moest liggen dan het mijne.

(Rik Vanwalleghem, Grinta! 13, 2009)

Cartoon: Kurt Valkeneers (Klier).

Advertenties

14 reacties

Opgeslagen onder Rik Vanwalleghem

14 Reacties op “Milieumissionaris

  1. supermachtige reactie. Als voorzitster van de damesfietsclub passe-vite probeer ik zoveel mogelijk onze dames duidelijk te maken dat er andere manieren zijn om je papiertjes of zelfs binnenbandjes (ja dat vind je ook langs de baan) op te bergen om dan later in een vuilnisbak te dumpen. Maar er zullen er altijd zijn die de moeite niet doen hoor!

  2. de Staercke

    Dit was de beste reactie die men zich kan indenken. Wij fietsen niet alleen proper, maar zijn ook vredelievend. Maar zelfs op een appartement kan men soms last hebben van vuilnis van de bovenburen. Vuil water die naar beneden druppelt of tapijten die uitgeschud worden, … etc. Het is niet altijd makkelijk om mensen goede manieren te leren. Dit zou moeten gebeuren tijdens de opvoeding van de kinderen. Ik kijk al uit naar de volgende verhalen en tips. Groetjes. Stef.

  3. Kim Herregodts

    Zalige inhoud en schrijfstijl!

  4. Temmerman Dirk

    Ik fiets geregeld in de streek rond Zottegem en tijdens iedere rit stel ik mij dezelfde vraag. Wie zijn al diegenen die al die rommel achterlaten. Je kan het niet bedenken of het ligt op de openbare weg of in de gracht. Toch blijf ik koppig mijn verpakking in mijn achterzak steken en deponeer ik dit thuis in de JUISTE vuilbak. Ik weet niet wat er moet gebeuren om iedereen de juiste houding bij te brengen maar momenteel vind ik Zottegem en omstreken een grote vuilbak. Over de zeer slechte toestand van de fietspaden ga ik zwijgen maar het is huilen met de pet op. Niettegenstaande probeer ik toch van mijn talrijke fietstochtjes te genieten en blijf ik mijn klein deel bijdragen om er een propere wereld van te maken maar ik denk dat het vechten is tegen de bierkaai om iedereen te overtuigen.

  5. frank

    Prachtig zalig artikel en perfecte reactie. Erger me ook mateloos telkens ik zie hoeveel troep er inderdaad in de berm ligt. En op een jaagpad is dit hoofdzakelijk van ons wielerterroristen. Heel gek want elk truitje heeft toch een aantal zakken achteraan en het is dan ook geen enkele moeite om dit gewoon mee te nemen.

  6. Tom

    Ik ben blij dat er nog mensen zijn die er hetzelfde over denken als mij. Die dagelijkse onmacht en ergernis tov dat soort idioten die het zich allemaal niet aantrekken en die op de koop toe de arrogantie hebben te geloven dat dat allemaal kan, precies of zij bezitten de planeet… grrrr… Hoe beginnen we aan een goed actieplan?
    ’t Is zeer schrijnend te moeten vaststellen dat degenen die zich het hardste inzetten tegen de vervuiling precies de enigen zijn die de ernst van de zaak inzien (of toch een tipje ervan). De anderen zijn inderdaad te dom of gewoonweg te arrogant/egoïstisch.

  7. Wonko

    met een platte band zal hij zeker geen 5 km/h rapper rijden hoor 😉

  8. Kurt Vandemaele

    Het is waanzin wat je allemaal in de grachten en langs de velden vindt. Wie af en toe een fietstochtje maakt en zijn ogen gebruikt, zal ze niet geloven. Ik weet ook niet hoe ik moet reageren wanneer ik sommigen bezig zie. Soms zwijg je uit lijfbehoud. En het zijn heus niet alleen de fietsers. Wat mensen allemaal vanuit hun wagens naar buiten kieperen. Om nog te zwijgen van wat ze op het strand achterlaten. Is het een gebrek aan opvoeding? Je moet eens in de parken gaan kijken. En dan — ik weet het, ik wik mijn woorden — vooral de parken waar allochtonen samentroepen. Gezellig in groep op het gras picknicken — ‘Déjeuner sur l’Herbe’ –, het is haast kunst. Maar wat ze achterlaten. Het is een kwestie van cultuur. Van mindset. Ik zag het onlangs ook nog in die prachtige tv-serie ‘Mad Men’, die zich in de fifties situeert. Mannen roken er tegen de sterren op en vrouwen mogen al lang blij zijn als ze secretaresse mogen spelen en zich door de baas mogen laten bespringen. Op een gegeven moment gaat het gezin van het hoofdpersonage — hij, die donkere knapperd, zij die blonde stoot en hun kindjes die uit Betterfood-reclames lijken weggelopen — picknicken. Wanneer ze alles naar binnen hebben gewerkt, laten ze hun hele troep gewoon achter. Ze stellen er zich geen vragen bij. Omdat niemand in die tijd zich over zulke zaken vragen stelde. Is sensibilisering genoeg? Helpen campagnes als ‘Je bent een aap als je je banaan weggooit’? Niet opgeven. Blijven spreken. Blijven fietsen vooral. O, en blijven schrijven, Rik. Prachtig stukje.

  9. Griggie

    Op plaatsen waar weinig vuil ligt raap ik ook wel eens een storend papiertje of blik op. Mijn grootmoeder verplichtte mij daar ooit toe tijdens een wandeling in het bos van Saint-Hubert en dat is blijkbaar bijgebleven. Als we dat allemaal een paar keer per jaar doen wordt het veel aangenamer rond ons.
    Het is ook veel aangenamer wanneer we leren ons niet te ergeren 😉

  10. Aerts Robert

    Er zullen steeds koeien blijven bestaan, zo te lezen staan ze niet alleen langs de weg naar voorbijrijdende treinen te staren maar bevinden ze zich ook onder ons. Ieder moet zijn verantwoordelijkheid vorr zijn eigen opnemen,maar uit Rik zijn verhaal blijkt dat anderen het voor hun medemens moeten opnemen, ik doe het ook vaker. That’s life.

  11. Bometdehamer

    Mooi stukje van de “Milieumissionaris” dat helaas de waarheid weerspiegelt. Vuil langs de weg? In de bermen? Ik heb dit jaar een fietstrip gedaan van 5702 km doorheen Frankrijk. Ik heb kunnen vaststellen dat dit ook dáár het geval is. En het zal inderdaad een kwestie zijn van opvoeding. Een klein voorbeeldje. Mijn partner rookt (iets waar ik gelukkig door het fietsen vanaf ben geraakt). Als we een pauze inlassen durft ze der wel eentje opsteken, maar de peuk steekt ze netjes in een doosje van een filmrolletje dat ze altijd bij heeft… Het probleem is dat veel fietsers zelfs een fietsbel en lichten als “overtollig” aanzien, wat wil je dan dat ze ook nog eens hun afval meesleuren?? Zou ik hier nu doelen op de wielertoeristen????

  12. alfo48

    hoe ge het ook draaid of keerd, het draaid allemaal om opvoeding en vooral respect.. respect voor de natuur, andere weggebruikers, kinderen, oude mensen, en spijtig genoeg ook voor onnozelaars zoals die +5km gast..

  13. Bruno

    Die is helemaal raak!! Het is gewoon hoe de maatschappij dezer tijd is. Er is gewoon geen respect voor iets en zeker al niet voor de natuur. Waarom zouden we?
    Het punt is ook,en eigenlijk zou het positief moeten zijn dat er meer en meer gefietst wordt of is het dan toch meer showen met hun carbonnen ros?En daar wringt het misschien ook wel een beetje.
    Ik heb dit jaar,ik moet het toch een keer kwijt, mee gedaan met de RVV tocht voor wielertoeristen. Awel, wat ik daar allemaal heb gezien. Sorry maar dit heeft eigenlijk nog weinig met fietstochten te maken. Ik heb dit seizoen een aantal tochten meegedaan en ok,op die andere tochten was er wel veel minder volk maar toch ook wel vééél minder vuiligheid langs de weg. Ik fiets ook regelmatig in de ardennen (misschien minder populair)en daar is er toch wel aanzienlijk minder vuil langs de weg.
    Er zullen altijd en overal wel onnozelaars zijn maar we kunnen ze er toch proberen op wijzen dat het anders kan.
    Fietsen is gezond zowel voor ons als voor de natuur!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s